Się przeczytało, się zagra

Na imieniny syn mój najstarszy obdarował Stalkerem. A właściwie S.T.A.L.K.E.R.em – grą komputerową. Nie najnowszą wprawdzie, ale już dawno ostrzyłem sobie na nią zęby. Gra jak gra – łazi się z giwerą i wali w różne takie również łażące (niestety nie do Niemców…). Ale klimacik ma jak cholera. Całość po rosyjsku, syf postsowiecki, nawiązania do “Stalkera” Tarkowskiego.  Polecam. Teraz to samo zdaje się ukraińskie studio wyprodukowało grą Metro 2033. Pewnie by mi umknęła – aż takim maniakiem nie jestem – ale kupiłem sobie dwa tygodnie temu książkę o tym samym tytule, a nawet bardzo podobnej szacie graficznej. Nieprzypadkowo oczywiście, ponieważ gra powstała na podstawie książki, jak to fachowcy nazywają jest egranizacją. Mam nadzieję, że równie dobrą, jak pierwowzór.
Bo pierwowzór jest bardzo dobry. Może nie znakomity, ale bardzo dobry. Pomysł to kolejna wariacja na temat “świat-po-wojnie-atomowej”. Tu światem jest Moskwa, a właściwie moskiewskie metro. Kto był wie, a kto nie był się dowie, że system podziemnych korytarzy pod stolicą Rosji jest potężny – kilka linii, dziesiątki stacji, do tego linia rządowa. Właśnie tam przed wybuchami głowic schowało się parędziesiąt tysięcy ludzi. Tylko oni przetrwali. Na powierzchni życie ustało – a przynajmniej to, co życiem zwać się przyzwyczailiśmy. W samym metrze powstał zaś świat w miniaturze – podzielony na państwa pozostające z sobą w standardowych stosunkach wojny, handlu, sojuszu i przyjaźni. Jest więc potężna Hanza, są bolszewicy, faszyści, masa stacyjek niezależnych i kalejdoskop przedziwnych “tryndów” – na przykład Świadkowie Jehowy czy trockiści (najsympatyczniejszy rozdział książki, niestety).
Bohater z zapadłej stacyjki na obrzeżach musi się dostać do na poły mitycznego Polis. Wędruje więc wymarłymi albo co gorsza niewymarłymi korytarzami i tunelami, co chwila pakując się w nową awanturę. Poznaje całe uniwersum i z żółtodzioba zmienia się w weterana. Potem przyjmuje kolejną misję…  Do tego trochę mniej lub bardziej udanej popfilozofii i klimaty znane z tak zwanej “słowiańskiej science-fiction”. Rzeczywiście fabuła aż się prosi o przeniesienie na ekran – Rosjanie robią dobre filmy – a jeszcze bardziej prosi się o grę. I się doprosiła. Oczywiście mała łyżeczka dziegciu – nie chcę spoilerować – finał troszkę rozczarowuje, przynajmniej mnie, ale o ile w innych książkach by to wkurzało, tu tylko lekko się skrzywiłem. A grę pewnie kupię, ale w reedycji – troszkę droga…
P.S. Autor książki nazywa się Dimitrij Głuchowski. Wydawnictwo Insignis jednak uległo kretyńskiej modzie anglicyzowania rosyjskich nazwisk, mamy więc na okładce nazwisko-potworek Glukhovsky. Swoją drogą ciekawy człowiek i historia książki ciekawa – odsyłam na firmową stronę http://www.metro2033.pl/